وداع با قلمِ آرام؛ روایتی دل‌نشین از زندگی و میراث وصال روحانی

با انتشار خبر درگذشت وصال روحانی، روزنامه‌نگار پیشکسوت و شریف عرصه سینما، بین‌الملل و ورزش، بسیاری از اهالی رسانه—از روزنامه‌نگاران سینمای جهان روزنامه ایران گرفته تا باشگاه روزنامه‌نگاران و همکاران دیرینه‌اش—به یاد او قلم زدند و از مردی گفتند که آرام بود، کم‌حرف بود و بی‌ادعا، اما تأثیرش بر مطبوعات ماندگار.
به گزارش ایران روشن به نقل از باشگاه روزنامه‌نگاران ایران، وصال روحانی که پس از بازنشستگی با بیماری دست‌وپنجه نرم می‌کرد، مدتی در بیمارستان بستری بود و در نهایت به علت آمبولی ناشی از عمل جراحی در ۶۸سالگی چشم از جهان فروبست.
روحانی، برادرزاده امید روحانی بازیگر سینما، سال‌ها در مطبوعات قلم زد؛ از روزنامه‌های ایران و ایران ورزشی گرفته تا مجله «دنیای ورزش» و «شرق». او با وجود شناخته‌شدن در حوزه ورزش، همچون حمیدرضا صدر، در سینما نیز منتقدی جدی و خوش‌قلم بود.

در سوگ فرزند فرزانه مطبوعات
محمد نوری، سردبیر پیشین روزنامه ایران، با یادکردی پرمهر نوشت:
جامعه رسانه‌ای هنوز در شوک درگذشت فؤاد شمس بود که خبر کوچ غریبانه وصال روحانی، درد اهل قلم را دوچندان کرد. کمتر کسی در خانواده مطبوعات را می‌توان یافت که از دانش و هنر او بهره نبرده باشد. بیش از سه دهه حضور او در تحریریه روزنامه ایران، پشتوانه‌ای برای دو نسل از روزنامه‌نگاران بود.
روحانی، در چهار دهه فعالیت روزنامه‌نگاری، تنها یک نویسنده ورزشی نبود؛ او مفسری چیره‌دست، منتقدی ژرف‌نگر در سینما و مترجمی خوش‌ذوق بود که آثار روزنامه‌نگاران غربی را با ترجمه‌هایی روان به دست مخاطبان می‌رساند.
نسل‌های آینده، بی‌تردید کارنامه پربار او را با حسرت و تحسین ورق خواهند زد؛ چرا که روحانی نه‌تنها به چند حوزه تسلط داشت، بلکه به خلق‌وخوی نیک، صداقت حرفه‌ای و بخشندگی در انتقال تجربه نیز زبانزد بود.

روزنامه‌نگاری که خستگی نمی‌شناخت

مسعود داودی، روزنامه‌نگار، نیز در وصف او نوشت:
چهل سال از آشنایی‌ام با وصال می‌گذرد؛ از روزهای مجله «دنیای ورزش». روحانی چنان شخصیتی متین و دوست‌داشتنی داشت که هرکس دقایقی با او هم‌کلام می‌شد، شیفته اخلاقش می‌شد.
در دهه شصت، وقتی دسترسی به فیلم‌های خارجی دشوار بود، روایت‌های وصال از فیلم‌هایی که شب پیش، با کمک آشنایی در سفارت، دیده بود برای دوستانش دریچه‌ای تازه به جهان سینما می‌گشود.
توانایی او در نوشتن چنان بود که گاهی یک تنه تمام مطالب یک ویژه‌نامه را آماده و به چاپ می‌سپرد. در کنار بزرگانی چون پرویز زاهدی و تورج لارودی، ستون اصلی اعتبار مجله دنیای ورزش بود.
وصال روحانی نه برای شهرت می‌نوشت، نه برای انتظار یا مطالبه‌ای؛ او فقط برای حقیقت و حرفه‌اش قلم می‌زد. در کنار تسلط کم‌نظیرش بر مسائل ورزش، احاطه عمیقش به سینمای جهان و ایران او را در میان سینمایی‌نویسان چهره‌ای یگانه کرده بود.
دوستان نزدیکش به شوخی می‌گفتند: «اگر ما هر روز فقط مطالب او را رونویسی هم می‌کردیم، باز از وصال عقب می‌افتادیم!»
روحانی ستون اصلی بسیاری از نشریات بود؛ از جمله روزنامه بانی‌فیلم که هر روز دو صفحه از سینمای جهان را به او می‌سپرد و آن صفحات از محبوب‌ترین بخش‌های روزنامه بود.
در سوگ او، گفتن «روحت شاد رفیق» آسان نیست؛ چرا که رفتنش، رفتنِ بخشی از اعتبار مطبوعات ایران است—اعتباری که شاید سال‌ها نتوان همتایی برایش یافت.